c h a i y o s u : l o n g l e g e n d

เช้านี้เป็นเช้าที่ธรรมดาของผู้ชายสุดแสนจะธรรมดาคนนึง

จริงๆไม่น่าจะเรียกว่าเช้า เพราะกว่าจะตื่นจริงๆก้อบ่ายโมง

สอบยังไม่เสร็จแต่ทำตัวเหมทอนสอบเสร็จแล้วเลย

แต่ใจจริงยังอยากให้สอบต่อไปเรื่อยๆ

อยากคิดแค่เรื่องสอบ ไม่อยากให้มีเรื่องไร้สาระอะไรเข้ามารบกวนจิตใจเลย

----------------------------------------------------------------------

เมื่อคืนพยายามเอารูปมาลงสเปซแต่ก็ไพบว่ารูปลงไม่ครบ

เนื่องจากรูปเยอะเกินไป ก็เลยต้องมาทยอยๆลง

ช่วงนี้ว่างๆก็อยากทามสเปซซะใหม่

แต่พอเริ่มมาทำก้อลืมไปหมดเลย

ทำได้แค่เพียงมานั่งเพิ่มบล็อก เศร้าใจในความโง่ของตัวเองจิงๆ

----------------------------------------------------------------------

ช่วงนี้มีคนทักว่าออนบ่อย

เหตุเพราะเน็ทหอมันกลับสู้ยุคเรเน่ซ้องแล้ว

แต่เอะอะไม่ได้ เด๋วมาแก้อีก

ออนไปก็ไม่ค่อยได้คุยกับใครหรอก

คนในห้องมันเยอะ แบ่งๆกันออน

----------------------------------------------------------------------

เหมือนกำลังแกล้งทำใจได้แล้วเลย

แต่สมองก็ยังบอกอยู่ว่า ถ้ายังแกล้งโง่อยู่อย่างนี้ก็ไม่จบไม่สิ้น

พูดให้คนอื่นทำ ตัวเองก็ควรทำได้ก่อนสิ

คำพูดนับแสนล้านสามารถพรั่งพรูได้อย่างง่ายด่าย

อย่าทำให้คนธรรมดาคนนี้ ต้องทำร้ายตัวเองอีกเลย

เมื่อวานได้ยินคำคมจากละคร

เค้าบอกว่า

การจะรักใครซักคนไม่ต้องการหรอกความพยายาม

แต่ถ้าจะตัดใจนั่นสิ ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย

สรุปว่านี่เรากำลังจารัก หรือ กำลังตัดใจน้า

---------------------------------------------------------------------

เตรียมทำแลป PCN ดีกว่า

555

เรื่อง: นิทานใบไม้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว 
ดอกไม้และใบ้ไม้ยังไม่ได้รวมอยู่บนต้นเดียวกันอย่างเช่นทุกวันนี้ 
มันต่างก็แยกกันอยู่ อีกทั้งเหล่าใบไม้ก็ไม่ได้มีแต่สีเขียว 
หากแต่มีหลากหลายสีสันงดงามนัก แต่ดอกไม้กลับมีเพียงสีขาวเท่านั้น 
ใบไม้รวมอยู่กับหมู่ใบไม้ด้วยกัน มีแต่ความร่าเริง มีนิสัยรักสนุก 
ต่างจากดอกไม้ที่อยู่อย่างเงียบเหงาเดียวดาย 
แม้จะอยู่รวมกันคุยกันกับหมู่ดอกไม้ด้วยกัน 
แต่ดอกไม้แต่ละดอกต่าง มีความคิด และวาดฝันเป็นของตัวเอง 
เธอเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร 
บ่อยครั้งที่เธอมองไปที่ใบไม้แล้วนึกอยากเป็นส่วนหนึ่งของสีสันสวยงามนั้นบ้าง 
แต่ดอกไม้ ดอกเล็กและเสียงเบาเกินกว่าที่จะเรียกใบไม้ให้หันมา 

กระทั่งวันหนึ่ง ... ใบไม้เกิดรู้สึกเบื่อสีสันของตัวเองขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล 
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นดอกไม้น้อยสีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่งเข้า 
ใบไม้ไม่รู้จักสีขาวมาก่อน เขาไม่รู้ว่าสีขาวเป็นอย่างไร 
เพราะใบไม้ต่างก็มีสีสันกันทุกใบ 
ใบไม้เกิดหลงใหลในความอ่อนหวานละมุนละไมของดอกไม้น้อยในทันที 
แต่ในความอ่อนหวานนั้นดูเหมือนจะมีความเหงาแฝงอยู่ด้วย 

ใบไม้จึงเข้าไปถามดอกไม้ว่า 
"ดอกไม้ เธอช่างมีสีขาวสวยเหลือเกิน
แต่ทำไมเธอจึงดูเงียบเหงาอย่างนี้เล่า" 
ดอกไม้น้อยแหงนมองใบไม้กิ่งใหญ่แข็งแรงก่อนจะตอบกลับไปว่า 
"สีขาวซีดอย่างนี้หรือสวย ฉันอยากจะมีสีสันอย่างเธอบ้างจัง 
มันคงจะทำให้ฉันมีชีวิตชีวาขึ้นมาก" 
ใบไม้ได้ฟังแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันเป็นหน้าที่ของเขา
ที่จะต้องช่วยเหลือดูแล และปกป้องดอกไม้น้อยดอกนี้ 

เขาจึงบอกเธอไปว่า "มาซิดอกไม้ ฉันช่วยเธอได้นะ 
ถ้าเพียงเธอมาอยู่กับฉัน ฉันจะทำให้เธอมี ชีวิตชีวาขึ้นเอง" 
ดอกไม้น้อยไม่รอช้ารีบตอบตกลงในทันที 
เมื่อดอกไม้ไปอยู่กับใบไม้แล้ว ใบไม้ก็ให้การดูแลเธออย่างดี 
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเพื่อเธอ 
ถ่ายทอดออกมาเป็นสีสันสวยงามให้กับดอกไม้ 
แล้ววันหนึ่งเมื่อดอกไม้น้อยมองลงไปในลำธาร 
เธอก็เห็นเงาตัวเองเปลี่ยนเป็นดอกไม้สีสวยที่มีชีวิตชีวา 
แต่เมื่อหันไปมองที่ใบไม้ เขากลับกลาย เป็นสีเขียวที่ดูอบอุ่นนัก 
ดอกไม้น้อยถามใบไม้ว่า "ใบไม้ นี่ฉันแย่งสีสันในชีวิตเธอมารึเปล่านะ" 
ใบไม้ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า "ไม่หรอก ทุกวันนี้เธอคือสีสันในชีวิตฉัน 
ฉันไม่ต้องการสีสันอะไรอีกแล้ว ฉันมีเพียงความสบายใจที่ได้เห็นเธอมีความสุข" 

จากนั้นมา ดอกไม้กับใบไม้ก็อยู่ร่วมกันเป็นต้นไม้ที่อบอุ่น 
บนรากของความรัก ที่หยั่งลึกลงไปในผืนดินของหัวใจ 

ด้วยเหตุนี้ ใบไม้จึงมีสีเขียว 
สีเขียวที่มองแล้วให้ความรู้สึกสบายตา เพราะเมื่อเรามองดูสีเขียวเมื่อไร 
เราจะรับรู้ได้ถึงความสบายใจของใบไม้ที่เห็นดอกไม้น้อยของเขามีความสุข 
ส่วนดอกไม้ ขาวที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ อ่อนหวาน ละมุนละไมนั้น 
ดอกไม้คงไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้หายไป 
จึงยังคงมีดอกไม้สีขาวให้เราเห็นมาจนทุกวันนี้ด้วยเช่นกัน ...

---

ลงรูปได้แล้วคร้าบ

อันอื่นๆจะค่อยๆทยอยมา

เข้ามาเกือบทุกวันล่ะ

แต่ไม่ได้อัพเลย เข้ามาดูอย่างเดียว

มีเรื่องอยากลงมากมาย

แต่สื่อสารเป็นตัวอักษรไม่ค่อยเก่งน่ะ

พิมพ์ยาวก็ไม่มีใครอ่าน

ช่ายม้ะ

หลังเลิกงานนิทรรศ

ไปเลี้ยงสาย ที่เดอะมอลล์บางกะปิ

พี่เปี๊ยก พี่แนน พี่เดช พี่ตั้ว น้องเป๋ง น้องเอื้อม และก้อกระผมเอง

เจี๊ยเอ็มเคจ้า อิ่มไปเลย

ต่อด้วยถ่ายรูปคร้าบ U-smile

พูดถึงรูปก้อม่ายได้เอามาลงซักที

เพื่อนๆท่านม่ายเคยโสนจายเลย

ให้แต่หญิงๆ

เค้ามาอ่านแล้วก่ารู้นาเอามาให้ด้วย

รอจนจาซื้อคอมใหม่แล้ว

แล้วก้อไปกินสเวนเซ่นต่อ

น่าร้ากมากเลยอ่ะ

คนนั่งกินตรงข้ามง่ะ

มากะแม่ด้วย

-----------------------

จารีบๆเอารูปมาลงนะคร้าบ

ช่วงนี้ก้ออ่านอารายแก้เซร็งไปก่อนนะคร้าบ

ภาษาไทยวิบัติขออภัยนะครับ

--------------------------------

ลิสท์รูปที่จาเอามาลงคร่าวๆละกัน

ก้อมีตอนมัธยม อันนี้หายากแล้วอ่ะ ม่ายรู้จาได้ซักเท่าไหร่

ขึ้นปี1ก้อมีรับน้อง อันนี้อาจจาเอาลงม่ายค่อยได้ เซนเซอร์เดี๋ยวเป็นข่าว

แล้วก้อมีติวฟรี ไปทะเล ระยอง บางแสน ประจวบ รับน้องภาค

ศาลายา เชียงใหม่ ดรีมเวิล นึกออกแค่นี้อ่ะ เอ่อใครนึกออกมากก่านี้บอกด้วยเน้อ